Komoda z malaturą VEB Holzindustrie Eisenberg – Niemcy – 1961 rok

Komoda została poddana częściowej renowacji z zachowaniem jej naturalnej patyny. Jest to mebel wykończony zgodnie z zasadami nurtu upcycled vintage. Jego forma jest oryginalna i pochodzi z 20. Wieku, natomiast finalne wykończenie zostało zmienione poprzez inwencje artystyczne czy komponowanie części z różnych oryginalnych przedmiotów. Wszystkie zabiegi wykonane zostały tradycyjnymi metodami, są spójne z estetyką epoki, z której pochodzi mebel oraz wspierają ideę zero waste.

Kolory produktów widoczne na zdjęciach mogą nieznacznie różnić się od rzeczywistych barw. Wynika to z indywidualnych ustawień monitora oraz rodzaju oświetlenia – zdjęcia zostały wykonane w świetle sztucznym, które może wpływać na odbiór odcieni. Staramy się jednak, aby fotografie jak najwierniej oddawały rzeczywisty wygląd produktu. W ofercie mogą pojawić się zdjęcia przedmiotu we wnętrzu. Mają one charakter poglądowy.

Franz Ehrlich żył w latach 1907–1984. Był wszechstronnym niemieckim twórcą, który zapisał się w historii jako architekt, projektant mebli, grafik oraz typograf. Jego losy i twórczość stanowią poruszające świadectwo dramatycznej historii dwudziestowiecznej Europy. Edukację artystyczną odebrał w legendarnej szkole Bauhaus w Dessau, gdzie w latach 1927–1930 studiował pod okiem takich mistrzów awangardy jak Walter Gropius, Wassily Kandinsky, Paul Klee oraz Joost Schmidt. To tam ukształtowało się jego zamiłowanie do funkcjonalizmu, czystej geometrii oraz modernistycznej prostoty. Ze względu na swoje lewicowe i antynazistowskie przekonania, Ehrlich został w 1937 roku aresztowany przez gestapo i osadzony w obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie. Jako więzień został zmuszony do pracy w tamtejszym biurze budowlanym SS. To właśnie wtedy otrzymał rozkaz zaprojektowania napisu na obozową bramę: Jedem das Seine (Każdemu, co mu się należy). Wykazując się niezwykłą odwagą, Ehrlich zaprojektował litery przy użyciu klasycznej, geometrycznej czcionki Bauhausu czyli stylu, który naziści oficjalnie potępiali i uznawali za sztukę zdegenerowaną. Był to jego osobisty, subtelny akt artystycznego oporu wobec oprawców.